Pinus - Pinaceae



Pinus of de den is een geslacht met ongeveer 100 soorten groenblijvende, kegeldragende bomen die in vrijwel alle bosachtige streken op het noordelijk halfrond worden aangetroffen. Ze variëren van kruipende heesters tot bomen die tot 75 m hoog worden, maar het overgrote deel vormt een middelmatig hoge of hoge boom. De grotere soorten hebben een lange, rechte stam en horizontale of opgaande, gewoonlijk vrij dikke takken. De naalden staan, al naar de soort, in bundels van twee, drie of vijf, aan de voet omgeven door een vliezige schede. De kegels zijn houtig, breed en gedrongen, of lang en banaanvormig, bij sommige soorten hebben ze de grootte van een ananas.

 

Planten vinden op Plantenvinder.net, de brug tussen het aanbod en de zoekende particulier
Planten vinden op Plantenvinder.net, de brug tussen het aanbod en de zoekende particulier
Waar zijn de planten van dit geslacht verkrijgbaar?
Zie deze plantenlijst
van Plantenvinder.NET

 

Coniferen
Pinus longaeva - pijnboom, den
 

Naam: Pinus longaeva

Nederlandse naam: pijnboom, den

Familie: Pinaceae

Andere gebruikte benamingen:

Bloeitijd: 5

Bloemkleur:

Hoogte min-max: -

Bladeren: schubben met lange doorns

Pinus longaeva - pijnboom, den

Foto http://arnica.csustan.edu/jacklin/
Clouds_rest_1/Images/dscn1699.jpg

Informatie, teelt:

Pinus longaeva is qua uiterlijk nauwelijks te onderscheiden van P. aristata. Het verschil zit hem in de naalden, die bij P. longaeva geen witte harsdruppels uitscheiden, en de kegels, waarvan de schubben voorzien zijn van een lange doorn. P. longaeva komt voor in de White Mountains in het westen van Noord-Amerika, op hoogten van meer dan 3000 m. De soort, bekend als ībristlecone pineī, werd wereldberoemd toen bij meting van jaarringen exemplaren werden ontdekt die meer dan 4000 jaar oud waren.

De oudste boom die men ontdekte, de īMethusalemī, is bijna 4900 jaar. De bomen uit de White Mountains gelden als de oudste levende wezens ter wereld. Ze overtreffen de Sequoiadendron giganteum uit CaliforniŽ in leeftijd, die met zijn 2500 tot 3000 jaar voorheen als de langst levende soort op aarde werd beschouwd. Anders dan P. aristata is P. longaeva zelden of nooit in cultuur.

 

Standplaats lichtbehoefte

zon

- deze plant is wintergroen (groenblijvend)