Berberis - Berberidaceae

Zuurbes zijn groenblijvende en bladverliezende stuiken met doornige takken en een giftige schors. Het geslacht met zo´n 500 soorten is wijd verspreid over Europa, Noord-Afrika, Oost- en Midden-Azië, Noord- en Zuid-Amerika. De enige Europese soort van dit geslacht, Berberis vulgaris, is niet in cultuur. Hij is nl. een waardplant voor een parasitaire schimmel die op graansoorten de gevaarlijke zwarte roest veroorzaakt. Berberissen zijn geliefde tuinstruiken met decoratief blad, een rijke bloei, een mooie vruchtentooi en een interessante herfstverkleuring. Ze worden solitair of in groepen aangeplant, in geknipte of ongeknipte heggen, de dwergachtige soorten in rots- en heidetuinen. De bladverliezende soorten stellen aan de groeiplaats en de grond geen bijzondere eisen. Ze geven de voorkeur aan plaatsen in de volle zon en groeien op elke redelijke onderhouden tuingrond, ook op droge plaatsen. Groenblijvende soorten zijn wat vorstgevoeliger, men moet ze daarom licht beschaduwde groeiplaatsen geven. Bescherm in de winter de gehele plant, tenminste gedurende de eerste jaren, ze met dennen- of sparrentakken af. Ze geven de voorkeur aan verse, humusrijke grond. De groenblijvende soorten moeten zich ongehinderd kunnen ontwikkelen. De bladverliezende moeten regelmatig voorzichtig worden uitgedund.

Sierheesters (sierstruiken)
Berberis wilsoniae - zuurbes

Nederlandse naam: zuurbes

Andere gebruikte benamingen: ()

Bloemkleur: goudgeel

Bladeren: dicht opeen, lancetvormig, bovenzijde donkergroen, onderzijde blauwachtig

Afkomstig uit China en matig winterhard in onze streken met bladeren met een opvallende netvormige nerfstructuur: aan de bovenzijde donkergroen, aan de onderzijde blauwachtig. De goudgele bloemen staan in trosjes van 2 tot 6 bijeen. Na de bloei in mei-juni verschijnen de rondachtige bessen die zalm- tot koraalkleurig zijn. Een weinig eisende, fraai soort voor een beschutte plek in de tuin.