|
Informatie, teelt:
Munt heeft een
bijzondere band met de Engelse keuken. Beroemd is de muntsaus die bij
Lamsvlees en de onvermijdelijke groene erwtjes wordt geserveerd. In die
saus is groene munt verwerkt, maar er bestaan veel andere soorten munt
met verschillende geuren en smaken, al is de Mentha spicata de meest
gebruikte.
Plimius schreef dat groene munt de geest opwekt en de smaak een begerig
verlangen naar vlees veroorzaakt. Munt werd en wordt nog steeds rond de
gehele Middellandse Zee gebruikt en is vandaar ook naar noordelijker
gebieden overgebracht.
Zowel de botanische als de Nederlandse naam van de plant vinden hun
oorsprong in de Griekse mythe over de nimf Minthe, die belaagd werd door
Hades, de god van de onderwereld. Diens echtgenote Persephone werd
jaloers en veranderde de nimf in een muntblaadje.
De scherpe pikante smaak van munt is onmiskenbaar.
De olie die de plant oplevert wordt gebruikt bij de vervaardiging van
pepermunt-kauwgom. Hoewel de plant inheems is in Zuid-Europa is zij nu
ook doorgedrongen in de rest van Europa en komt zowel gekweekt als
verwilderd voor. Voorzichtigheid is geboden bij het kopen van groene
munt. Er is namelijk een andere soort munt, Mentha longifolia
(hertsmunt) die grijsgroene bladeren heeft en een onaangename geur. De
hertsmunt kan kruisen met de groene munt en levert dan bastaardplanten
op die wel op de groene munt lijken, maar niet de juiste geur hebben.
Deze bastaarden komen helaas nog in de handel voor.
TEELT :
De kweek van munt kent twee problemen: het in toom houden van de groei,
en het voorkomen van een schimmelziekte die roest heet. De planten
verspreiden zich zeer snel met uitlopers, ondergrondse wortelachtige
stengels die bij elke knoop scheuten vormen. Het planten van munt in een
bak zonder bodem biedt nog enige controle; planten in het voor- of
najaar. Ook kunnen uitlopers worden
losgemaakt en ondiep elders worden geplant.
Verwijder de bloeistengels om voldoende bladvorming te krijgen. Munt
sterft 's winters af, maar planten in een pot kunnen in de herfst worden
afgedekt om de groei zo lang mogelijk voort te zetten. Roest is
zichtbaar als roodbruine stipjes aan de onderzijde van de bladeren. De
bestrijding van deze ziekte is lastig en het is beter de aangetaste
planten volledig te verbranden, en op een andere plaats nieuwe
exemplaren te planten.
TOEPASSING:
Culinair: verse of gedroogde bladeren, in saus of gelei bij gebraden
vlees, in het vlees gewreven voor grilleren of bakken, bij salades, in
vruchtensnoepjes, zomerdrankjes en chutney; als bestanddeel van een
bouquet garni en kruidenmengsels.
Geneeskunde: verse of gedroogde bladeren, stimuleren de eetlust, werkt
ontsmettend, tegen maagklachten en zenuwziekten.
Cosmetica: verse bladeren verwijderen vlekken op de huid, verbeteren de gelaatskleur,
in badwater en kruidenwater, in tandpasta.
Huishouding: om zeep en kaarsen te parfumeren.
Geur en smaak: bladeren sterk aromatisch, pepermuntachtig, scherp, bevat
menthol.
RECEPT Pepermuntaftreksel :
1 1/2 theelepel gedroogde pepermuntblaadjes (of 3 theelepeltjes
grofgehakte verse blaadje) per persoon, 150 ml kokend water per persoon.
Giet het water over de blaadjes in een theepot en laat 3-10 minuten
onder de muts trekken (langer trekken vermindert de smaak). Zeef de
vloeistof en drink deze heel of ijskoud.
Bron: deels uit Fortuintje - Velt - Afdeling Hamme
http://home.freegates/michaeld/
fortuintje@hotmail.com
|
Waar zijn de planten
van dit geslacht
verkrijgbaar?
