Euphorbia - Euphorbiaceae

Met zijn 300 geslachten en bijna 2000 soorten is de wolfsmelkfamilie de op 3 na grootste plantenfamilie. Het voornaamste verspreidingsgebied ligt in tropisch Amerika en Zuid-Afrika. Ze komen ook nog voor in tropische en subtropische gebieden van andere werelddelen. Slechts een paar geslachten zijn inheems in de gematigde zones van het noordelijk en zuidelijk halfrond. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat ze allen een melksap bevatten, vandaar ook hun naam wolfsmelk. Op grond van hun levensvorm kunnen we het wolfsmelk geslacht in verschillende groepen onderverdelen: eenjarige soorten, overblijvende vaste planten soorten, succulente kamerplanten, e.a. In Nederland en België komen enkele soorten in het wild voor zoals Euphorbia helioscopia. Het is een uiteenlopende groep maar allen vormen aantrekkelijke schutbladeren. Enkele tuinrassen zijn bij ons wintergroen. Sommige soorten prefereren een vochtige, andere dan weer een droge standplaats.

Vaste Planten
Euphorbia amygdaloides - amandelwolfsmelk
 

Nederlandse naam: amandelwolfsmelk

Andere gebruikte benamingen:

Bloemkleur: groenachtig

Bladeren:

Foto http://www.kulak.ac.be/facult/wet/
biologie/pb/kulakbiocampus/images/buiten-
kulak/lage_planten/Euphorbia%20amygdaloides%20-%20Amandelwolfsmelk/

Euphorbia amygdaloides is één van de mooiste wintergroene vaste planten. Het bruinrode blad is bijzonder decoratief en daar steken de lichtgroene bloemschermen prachtig tegen af. Deze amandelwolfsmelk is inheems in Europa tot in Zuid-Rusland en de Kaukasus. Het is een overblijvende halfstruik die 30-50 cm hoog wordt. De lange, omgekeerd eironde bladeren zijn donker-olijfgroen, aan de onderzijde roestrood en in de winter paarsrood. De bloeiwijzen ontwikkelen zich eindstandig in het voorjaar aan de tweejarige takken als cilindervormige, groenachtig tot groengele schermen met vergroeide, ronde schutbladen.

Toepassing

Wolfsmelksoorten vallen vooral op door de kleurige schutbladen, die om de vrij onopvallende bloempjes groeien. Deze bladhoudende tuinplanten worden 40 à 50 cm hoog, houden van vochtige grond en laten zich goed combineren in een border of voor een heestergroep. Het is een kalkminnende soort die de voorkeur geeft aan halfschaduw tot schaduwrijke plaatsen en zich goed aanpast aan een groeiomgeving met heesters. Bescherm de planten tijdens de ergste vorstperioden.

Giftigheid

De naam wolfsmelk heeft betrekking op het witte melksap. Op de huid van daarvoor gevoelige mensen kan het lichte irritatie geven.

Vermeerdering: door stekken, worteluitlopers of zaaien.

 

Standplaats lichtbehoefte

- deze plant is vorstgevoelig

deze plant bevat giftige plantendelen

- deze plant is wintergroen (groenblijvend)

- geschikt voor gebruik in de vasteplanten border

- geschikt voor groepsbeplantingen

- geschikt voor onderbeplantingen (heesters, bomen)

- deze plant is zijn onaantrekkelijk voor konijnen, zijn min of meer veilig voor konijnenvraat

- deze plant verlangt een kalkhoudende bodem (pH 6,5 of hoger)

- deze plant vraagt of gedijt goed op vochthoudende gronden

Aantal planten per m2: 4-6

Zone (USDA): 7-9