Helleborus - Ranunculaceae



Helleborus een 20-tal soorten winterharde groenblijvende en bladverliezende overblijvende planten. Deze in de winter bloeiende planten zijn geschikt voor de border en leveren ook goede snijbloemen. Alle soorten zijn giftig. Helleborus is een geslacht van langlevende vaste planten. De diep ingesneden, glanzende bladeren van Helleborus zijn eigenaardig van vorm: vaak lijken ze enigszins op waaiers. De grote klokvormige bloemen kunnen naargelang de soort, de strengheid van de winter en de standplaats, vanaf december tot april in de tuin verschijnen. De bloemen bestaan uit grote, fraai gekleurde kelkbladeren (bij de meeste bloemen zijn kelkbladeren groen). Deze fraaie kelkbladeren omsluiten de echte bloemen die zichtbaar zijn als kleine schubbetjes, honingbakjes of nectariën. Later groeien uit de nectariën zaadpeulen die in juni openspringen en hun glimmend-zwarte zaden laten vallen. Helleborus zijn vaste planten die zo ongestoord mogelijk willen blijven en liefst op dezelfde plaats blijven staan. De verlangen een rijke grond, lemighumusrijk, kalkhoudend en vooral in de lente en de voorzomer niet te droog. De groei situeert zich dan ook vnl. in het voorjaar en najaar want in de zomer valt de groei, door de warmte, zo goed als stil. Tijdens de zomer dan ook niet bemesten. De beste ph is 5-5.5. Helleborus groeit goed op alle gronden als die maar niet te droog en voldoende gedraineerd is. Om van de voorjaarsbloei te kunnen genieten worden ze best zo vroeg mogelijk geplant. Sinds enkele jaren hebben ook de bloemschikkers Helleborus ontdekt. Vooral bloemen van Helleborus orientalis en Helleborus niger worden in gestileerde bloemstukken en kransen gebruikt.

 

Planten vinden op Plantenvinder.net, de brug tussen het aanbod en de zoekende particulier
Planten vinden op Plantenvinder.net, de brug tussen het aanbod en de zoekende particulier
Waar zijn de planten van dit geslacht verkrijgbaar?
Zie deze plantenlijst
van Plantenvinder.NET

 

Vaste Planten
Helleborus viridis - inheemse wrangwortel

 

7641.htm

Naam: Helleborus viridis

Nederlandse naam: inheemse wrangwortel

Familie: Ranunculaceae

Andere gebruikte benamingen: ()

Bloeitijd: 2-4

Bloemkleur: groengeel tot donkergroen, hangend

Hoogte: 0.3

Bladeren: donkergroen, gezaagd

 

Helleborus viridis - inheemse wrangwortel

Informatie, teelt: 

Helleborus viridis bloeit van februari tot maart met donkergroene, hangende bloemen. Zijn nederlandse benaming inheemse wrangwortel heeft hij te danken aan zijn onaangename geur bij aanraking van de bladeren. Helleborus viridis wordt hier en daar gekweekt ten behoeve van de veeartsenij. De plant heeft glimmend donkergroene, gezaagde bladeren, die onaangenaam giftig ruiken. Wrijf na aanraking nooit met de handen in de ogen of aan de neus. 

Al is de wrangwortel oorspronkelijk niet inheems toch wordt hij wel gerekend tot onze flora. Dat komt omdat hij al sinds eeuwen is ingeburgerd. Vermoedelijk hoort de wrangwortel hier niet echt thuis maar is hij ooit eens ingevoerd. Een aanwijzing hiervoor is dat hij in ons land hoogst zelden zaad vormt. De oorzaak hiervan is dat de bloeitijd op zijn zachtst gezegd onhandig is gekozen. Doordat bestuiving in het vroege voorjaar maar zelden plaats kan vinden door het tekort aan insecten kan de wrangwortel zich in ons land dan ook maar moeilijk verspreiden. Hij is dan ook zeer zeldzaam. 

In zijn natuurlijke verspreidingsgebied komt hij voor in gebergten van Midden-Europa, zoals de Alpen. Daar geeft hij de voorkeur aan loofbossen op kalkhoudende grond. Bij ons wordt hij hoofdzakelijk in het rivierengebied gevonden, op licht beschaduwde dijkhellingen. Minder vaak zien we hem in vochtige loofbossen. De plant schijnt ook voor de mens geneeskrachtige eigenschappen te bezitten. Hij zou van waarde zijn voor behandeling van zenuwziekten, hysteria en depressiviteit. Maar zoals vaak bij geneeskrachtige planten is de wrangwortel ook uiterst giftig. Enkele grammen kunnen reeds dodelijk zijn. 

Gebruik: 

Als solitair te midden van lagere en later bloeiende beplanting, naast een verhard gedeelte in de tuin, een pad of een groot terras, is deze Helleborus een aanwinst voor de tuin. De plant heeft een sterke uitstraling en omdat de nieuwe stengels begin mei al gedeeltelijk gevormd zijn, is de plant nooit lelijk. Vroege bloeiers zijn goede partners, zoals de winterbloeiende Cyclamen coum, primula's, longkruid, Sanguinaria canadensis of Trillium. Passende buren zijn lage bladhoudende heesters en allerhande varens. Een andere prima standplaats voor Helleborus is in de lichte zomerschaduw onder bladverliezende struiken en bomen die geen al te dicht bladerdek vormen. Zulke geschikte bomen zijn Gleditsia, notelaar, Japanse kers en allerhande fruitbomen. 

Standplaats: 

Deze helleborus groeit het best in de schaduw. Ze groeien goed in het najaar (oktober-november) en in de lente (april-mei-juni). In de zomermaanden wanneer het warm wordt valt de groei stil. Bemesten in de zomer is dan uiteraard af te raden. Bladverliezend. 

Giftigheid: 

Alle plantendelen zijn zwak giftig. De zaden kunnen bij het oogsten jeuk veroorzaken en pijn in de vingers. Ze bevatten hellebrine, dat plaatselijk huid- en slijmvliezen irriteert en helleborine, een giftig bestanddeel dat op het hart inwerkt zoals de digitaline uit vingerhoedskruid. Vergiftigingsverschijnselen met Helleborus komen uiterst zelden voor en de giftigheid is zeker geen reden om deze magnifieke plant uit de tuin te bannen. 

Vermeerdering: kan vermeerderd worden door zaad. 

Ziekten en plagen: zie bij de tuindokter op http//www.tuinkrant.com/tuindokter/

schaduw

Standplaats lichtbehoefte

- plant (of delen ervan) zijn giftig

- geschikt voor gebruik in de vasteplanten border

- geschikt voor gebruik in de rotstuin

- deze plant verlangt een kalkhoudende bodem (pH 6,5 of hoger)

Aantal planten per m2:

5-7

 

www.jelitto.com

Zaden van deze plant zijn verkrijgbaar bij www.jelitto.com

 

 

© Copyright Marbo bedrijfspromotie
Niets van deze plantengids kan verveelvoudigd worden zonder schriftelijke toestemming van de auteur!