Sagittaria - Alismataceae

Pijlkruid is een oeverplant met kruipende wortelstok en lijn- tot pijlvormige bladeren, zeer verschillend van vorm en grootte. Komt voor langs de waterkanten en in vrij diep water. In het najaar maakt de plant knollen aan de ondergrondse uitlopers, die graag door watervogels gegeten worden. In stromend water vormt pijlkruid vaak alleen lange lintvorminge bladeren. De bloemen staan in kransen van drie aan rechtopstaande, driekantige stengels. De onderste bevatten veel stampers, de bovenste veel meeldraden (éénslachtige bloemen aan een eenhuizige plant). De mannelijke bloemen hebben veel lagere stelen dan de bijna zittende vrouwelijke en strooien hun stuifmeel pas uit wanneer de vrouwelijke bloemen zijn uitgebloeid (= proterogynie).

Water & Vijverplanten 
   Sagittaria latifolia - breedbladig pijlkruid

Naam: Sagittaria latifolia

Familie: Alismataceae

Bloeitijd: 6-8

Bladeren: breed, leerachtige en lichtgroene blad tot 40 cm

Sagittaria latifolia komt voor van Noord-Carolina tot het noorden van Zuid-Amerika en in West-Indië. Het breedbladig pijlkruid is een tamelijk zeldzaam soort dat verandering van bladvorm toont. Dit pijlkruid lijkt sterk op onze inheemse soort maar heeft grotere en bredere bladeren. Het jonge blad is vaak nog smal, maar wordt daarna breed, waar de plant zijn naam aan dankt. De naam pijlkruid is duidelijk als je even naar het leerachtige en lichtgroene blad kijkt dat tot 40 cm lang wordt. Het merendeel van deze bladeren groeit boven water. De vorm kan variëren van recht, ovaal tot elliptisch. De eenvoudige witte bloemen hebben een duidelijk geel hart. Eigenlijk is het geen goede zuurstofplant, meer een moeras en oeverplant, maar deze wordt wel als zodanig gekocht.

Vermeerderen door zaaien.

Ziekten en plagen:

De bloemstengels hebben vaak last van de zwarte luis. Onder water lusten slakken graag de zachte stelen.