Sagittaria - Alismataceae

Pijlkruid is een oeverplant met kruipende wortelstok en lijn- tot pijlvormige bladeren, zeer verschillend van vorm en grootte. Komt voor langs de waterkanten en in vrij diep water. In het najaar maakt de plant knollen aan de ondergrondse uitlopers, die graag door watervogels gegeten worden. In stromend water vormt pijlkruid vaak alleen lange lintvorminge bladeren. De bloemen staan in kransen van drie aan rechtopstaande, driekantige stengels. De onderste bevatten veel stampers, de bovenste veel meeldraden (éénslachtige bloemen aan een eenhuizige plant). De mannelijke bloemen hebben veel lagere stelen dan de bijna zittende vrouwelijke en strooien hun stuifmeel pas uit wanneer de vrouwelijke bloemen zijn uitgebloeid (= proterogynie).

Water & Vijverplanten 
 Sagittaria sagittifolia - gewoon pijlkruid

11707.htm

Naam: Sagittaria sagittifolia

Nederlandse naam: gewoon pijlkruid

Familie: Alismataceae

Bloeitijd: 7-9

Bloemkleur: wit

Bladeren: opmerkelijke pijlvormige bladeren

Diepte: -50/-10

Sagittaria sagittifolia is de gewone inheemse pijlkruidvorm die overigens zeer decoratief en beschermt is. Het grappige is het verschil tussen het onder- en bovenwatergedeelte. Onder water worden heel lange, lichtgroene, smalle bladeren gevormd die dus aan de zuurstofproductie meehelpen. Boven water verschijnen de bekende pijlvormige bladeren waaraan de planten hun naam te danken hebben. De stengels zijn driekantig. De hele zomer lang, van juli tot september, bloeien ze met witte bloemen met bruine harten. De planten kunnen wel een halve meter boven water uitsteken. De planten kunnen sterk woekeren. Plant ze daarom best in manden uit en gebruik liefst een lemige moerasgrond. Zet ze tussen -10 en -50 cm diep onder de waterspiegel. Zoals bij de meeste inheemse planten komt de ontwikkeling pas vrij laat in het jaar op gang. De bladeren verschijnen niet vroeger dan in de meimaand. Pijlkruid kan in de halfschaduw groeien maar voor een goede bloei staat hij best op een zonnige plaats.

Vermeerdering:

Kan zichzelf uitzaaien. Doordat zich onderaan de vrouwelijke en bovenaan de mannelijke bloemen bevinden is zelfbestuiving dus onmogelijk. Bestuiving en dus zaadvorming kan enkel tot stand komen als andere planten in de buurt staan aangeplant.

Door scheuren. In het najaar maakt de plant knollen aan de ondergrondse uitlopers die gemakkelijk zijn af te nemen. Dat is trouwens de reden waarom de planten zo sterk kunnen woekeren. Uit elke knolletje kan een plant groeien. Snijd deze knolletjes voorzichtig af van de ouderlijke planten en pot ze 2 cm diep op in kleigrond. Plaatse de potten in bijvoorbeeld de moeraszone. De knolletjes zijn nootvormig en een lekkernij in China en Japan.

Ziekten en plagen:

De bloemstengels hebben vaak last van de zwarte luis.

Onder water lusten slakken graag de zachte stelen.